Underground

اپیزود 1 :
ساعت دوازده و نیمه و تو یک ساعت دیگه باید سر کار باشی، مترو وارد ایستگاه میشه و خدا خدا میکنی اونقدر خلوت باشه که بتونی یه گوشه رو سفت بچسبی تا شاید توی یکی از ایستگاه ها یه جای خالی پیدا بشه و بتونی بقیه مسیر رو بشینی. اما کور خوندی. مترو کاملا پره و اگه فکر میکنی پر از مسافره اشتباه کردی، مترو کاملا پر از کاسب هایی است که ساکهایی دو برابر عرض حسین رضا زاده رو دنبال خودشون میکشن و توی این کمپوت گوشت اصرار دارن که راه رو براشون باز کنی تا از شیر مرغ تا جون آدمیزاد رو توی چشم و چالت کنن و بفروشن…

اپیزود دوم:
بالاخره اکثر روزها بعد از مدتی یه جای خالی گیر میاری و خودت رو پرت میکنی روش تا به پاهات فرصت استراحت بدی تا 6 ساعتی که باید توی کلاس سر پا بایستی و برای بچه ها فک بزنی رو طاقت بیارن. میشینی، یا هدفونت رو میکنی توی گوشت یا کتابچه ای چیزی در میاری که زمان رسیدن به مقصد زودتر برسه. توی حال خوندن خودت هستی که یکهو یک جعبه پر از انگشتر و گوشواره روی کتابت بی اجازه سوار میشه و یه سری دستان جستجوگر با علاقه مشغول بررسی این جینگیل پینگیلها روی پیشخوان بی جیره و مواجیبی مثل تو میشن، هم کتاب خوندنت به آنجا رفته که عرب نی انداخت! و هم آرامشت…

اپیزود سوم:
شبها وقتی برمیگردی خوبه، همیشه جای خالی هست و معمولا جای دنجی هم پیدا میشه که چشمت رو ببندی و شاید چند دقیقه ای هم بخوابی و تا خونه کمی خستگی در کنی. برای خودت خوش خوشان لم دادی و چشم رو هم گذاشتی و از سکوت داری لذت میبری که آوای دلنشینی مثل جیغ سیندل * چرتت رو پاره میکنه:
» با سلام و عرض خسته نباشید به خانومای محترم، نخ پنبه اعلا دارم، محصول کشور آلمانه ( تا دیروز به جون خودم میگفت کار تولیدی خودشونه!)؛ همه سایز، همه مدل، همه رنگ. دو تاش 1500، سه تاش دو تومن. توی بازار یه دونه اش رو باید بخری چهار تومن… «
و تو ترجیح میدی برای فرار از سیندل و پیشخون نخ پنبه ای ایشون شدن، دوباره بکپی و پر سر و صدا ترین آهنگ روی گوشیت را با نهایت ولوم گوش کنی…

اپیزود چهارم:
اول دونات خریدن، بعد دو تا نخ پنبه اعلا، بعد یه سری جینگیل وینگیلی، بعد لواشک آلو جنگلی، یکی دو جفت جوراب خریدن و یه سری آت آشغال دیگه، در حالیکه سایر مسافرین با لبخندی ملیح بهشون نگاه میکردن و با سر به بغل دستی اشاره میکردن که » معلومه دفه اولشونه سوار مترو شدن!»

اپیزود آخر:
کی میشه توی متروهای ما هم مردم به جای خرید و غیبت و خوابیدن و آهنگ کوش کردن ( وبعضا این آهنگا رو از این گوشیهای سه بانده برای کل مسافرا پخش کردن) یه کتابی، روزنامه ای، مجله ای، کوفتی ( به جز درسهای امتحان دو ساعت دیگه دانشگاشون) بخونن؟ یعنی اون روز رو من میبینم؟

پ.ن.1 خوب شد پارسال وبلاگ دختر دستفروش مترو جلوی اون پستم رو گرفت، چون امسال خیلی خیلی شاکی تر از پارسالم. شما هم اگه هر روز فقط یک ساعت و نیمتون توی این تونل ها و تازه با این تفاصیل میگذشت، از من بیشتر داغ میکردین.

پ.ن.2 اینو نگم نامردیه که من خودم هم اگه چیزی دست اینا ببینم و خیلی خوشم میاد یا به دردم بخوره میخرم ولی اصولا محل کارشون هر جا باشه، اونجا نیست.

* سیندل یکی از کاراکترهای بازی مورتال کامبت بود که موهای بلند سفید داشت و یکی از سلاح هاش، جیغ بنفشی بود که میکشید و حریف رو ناک آوت میکرد.

~ توسط synoptik در 25 نوامبر 2010.